Problem wypalenia zawodowego w zawodach prawniczych

Katarzyna Szablewska

Zgodnie ze słownikową definicją pojęcie wypalenia zawodowego (ang. occupational burnout) należy rozumieć jako stan znacznego osłabienia zaangażowania jednostki w zakresie jej aktywności związanej z pracą[1]. Podchodząc do zagadnienia od strony funkcjonalnej, należy podkreślić, że zespół wypalenia zawodowego to również termin z zakresu psychiatrii, którym określa się ogół objawów obejmujących fizyczne oraz mentalne wyczerpanie, mające emocjonalne podłoże[2]. Dla potrzeb niniejszego opracowania najistotniejszą kwestią pozostaje fakt, iż wypalenie zawodowe to powszechny problem o charakterze społecznym, a jego specyfika dotyczyć może również określonej grupy zawodowej, jaką stanowią prawnicy.

Tematyka wypalenia zawodowego (jak również stresu zawodowego jako kategorii o wyższym stopniu ogólności) w ciągu ostatniego dwudziestolecia poruszana była szczególnie często zarówno przez psychologów, jak i przez psychiatrów. Wprowadzenie do literatury samego pojęcia oraz zasadniczy, a wręcz najistotniejszy, wkład w istniejące teorie wypalenia zawodowego zawdzięczamy przede wszystkim amerykańskiej psycholog Christinie Maslach, autorce wielowymiarowej koncepcji wypalenia zawodowego. To właśnie jej teoria została przyjęta za podstawę omawianego w niniejszym artykule badania i w oparciu o nią dokonano analizy tejże problematyki.

więcej »


Wyrok ws. Schrems przeciwko Data Protection Commissioner

Tomasz Będźmirowski

Era Safe Harbor

Wyrokiem z dnia 6 października 2015 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: Trybunał) stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej 2000/520/WE z dnia 26 lipca 2000 roku (dalej: Decyzja), a w konsekwencji odebrał programowi Safe Harbor walor gwarantujący adekwatny poziom ochrony danych osobowych.

Przypomnijmy, że Safe Harbor został wypracowany przez Komisję Europejską i Departament Handlu USA jako praktyczny sposób na pokonanie różnic w podejściu do ochrony danych osobowych między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi. Wysokie standardy wyznaczone przez Dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 24 października 1995 roku (dalej: Dyrektywa) przesądzały o klasyfikacji Stanów Zjednoczonych jako państwa trzeciego, które nie zapewnia na swoim terytorium odpowiedniego poziomu ochrony danych osobowych – by posłużyć się terminologią używaną w polskiej ustawie implementującej Dyrektywę (chodzi tu o ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 roku o ochronie danych osobowych; dalej: Ustawa). Taka klasyfikacja zasadniczo wyklucza możliwość przekazywania danych do Stanów Zjednoczonych. Ale od czego są wyjątki…

więcej »


Charakter prawny umowy o pozycjonowanie strony internetowej (SEO)

Dorota Senger

Ostatnimi czasy o sukcesie rozwiązań czy pomysłów biznesowych decyduje w dużej mierze możliwość dotarcia do szerokiego grona potencjalnych klientów za pośrednictwem Internetu. Jednym ze sposobów na osiągnięcie szerokiego dostępu do świadomości klientów jest wysoka pozycja strony internetowej przedsiębiorstwa w wynikach wyszukiwania w wyszukiwarkach internetowych. W tym celu zawierane są umowy o pozycjonowanie strony internetowej często w połączeniu z SEO (Search Engine Optimization) tj. dostosowaniem strony internetowej do narzędzi stosowanych przez wyszukiwarki w celu osiągnięcia jak najlepszych efektów pozycjonowania. Umowa o pozycjonowanie strony internetowej oraz jest zatem umową, której wykorzystanie nabiera na znaczeniu w obrocie prawnym. Dla stron takiej umowy istotne jest zaś określenie, czy łącząca je umowa jest umową o świadczenie usług, do której na podstawie art. 750 kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio przepisy o umowie zlecenia, czy też czy jest to umowa o dzieło. Odpowiedź na to pytanie ma znaczenie na gruncie prawa cywilnego – np. czy taką umowę można wypowiedzieć albo od niej odstąpić – oraz na gruncie ubezpieczeń społecznych – w zakresie, w jakim od wynagrodzenia z jej tytułu należy odprowadzić składki na ubezpieczenia społeczne. Poniżej przedstawione zostało kilka praktycznych wskazówek, w jaki sposób można stwierdzić czy dana umowa ma charakter umowy o świadczenie usług, czy umowy o dzieło.

więcej »


ZMIANY W PRAWIE UPADŁOŚCIOWYM I NAPRAWCZYM – PRAWO RESTRUKTURYZACYJNE. CZĘŚĆ 3.

Anna Wasilewska

Organy pozasądowe.

Do organów pozasądowych występujących w postępowaniu restrukturyzacyjnym należą:

1. nadzorca – sądowy bądź układu,

  1. zarządca.

Nadzorca układu wybierany jest przez dłużnika i pełni nadzór nad jego czynnościami w trakcie postępowania o zatwierdzenie układu na podstawie zawartej z dłużnikiem umowy (art. 35 ust. 1 ustawy). Przede wszystkim do jego kompetencji należy możliwość kontrolowania czynności dłużnika dotyczących jego majątku, a także przedsiębiorstwa dłużnika, w tym sprawdzania, czy mienie dłużnika, które nie stanowi części przedsiębiorstwa, jest dostatecznie zabezpieczone przed zniszczeniem lub utratą. Zaznaczyć jednak należy, iż zawarcie umowy z nadzorcą układu nie ogranicza dłużnika w zarządzie jego majątkiem. Ponadto, do zakresu czynności nadzorcy układu należy sporządzenie planu restrukturyzacyjnego, pomoc dłużnikowi w przygotowaniu propozycji układowych, sporządzenie spisu wierzytelności i wierzytelności spornych, współpraca z dłużnikiem w celu zebrania głosów wierzycieli oraz złożenie sprawozdania o możliwości wykonania układu (art. 37 ust. 2 ustawy). Nadzorca układu zobligowany jest do sporządzenia jednego sprawozdania, które stanowi załącznik do wniosku dłużnika o zatwierdzenie układu.

więcej »